ANLAMA, KAVRAMA
Diğerlerinde algıladığın, kendinde taşıdığındır. Yargıların, genelde kendi içinde bastırdığın ya da başkalarına yansıttığın gerçeklerdir.
İki Zen keşişi bir nehri aşmak üzere iken, aynı nehrin karşı kıyısına geçmek isteyen korkak, güzel bir kadınla karşılaşmışlar. Keşişlerden biri onu omzuna alıp karşıya geçirmiş. İkinci keşiş ise, arkadaşının tutumuna sinirlenmiş, ama tek bir laf etmemi,ş. Budhist bir keşiş, bir kadını sırtına alıp nasıl taşır diye, içi içini yiyormuş. Bir süre sonra manastıra dönmüşler. İkinci keşiş, arkadaşına, “Olayı hocamıza aktarmak zorundayım, çünkü sen kanımca artık lanetlisin” demiş. Kadını taşıyan keşiş ise çok şaşırmış. “Bizlere yasaklanmış bir eylemde mi bulundum?” diye sormuş.
-Unuttun mu? Güzel bir kadını uzunca bir süre sırtında taşıdın, gözlerimle gördüm.
-Doğru, onu taşıdım ama nehrin kıyısında bıraktım. Yani epey önce bıraktım, yere indirdim. Anlaşılan sen onu hala taşıyor gibisin. Öyle değil mi?
İçinde hapsettiğin, ,içine gömdüğün, bastırılmış duygu ve kıskançlıklar, istekler, kaçınılmaz olarak davranışlarında hortlayacaktır. Böylece kendine yalan söyler olacaksın. Eskiler, “Kişiyi nasıl tanırsın… kendin gibi” derlerdi. Panait Istrati’de “insan kendine benzeyenleri, kendi arzularını sever” diyor.
KENDİNİ AŞMA DİSİPLİNİ
Cilt: 4, Sayfa: 220