- Katılım
- 9 Nisan 2009
- Mesajlar
- 700
- Reaksiyon puanı
- 6
- Puanları
- 0
O'nu ilk gördüğümde hiç etkilenmemiştim. Buluşalım ısrarlarına kayıtsız kalamadım. Çok sıkıcı bulmuştum. Konuşacak hiç ortak konumuz, beğenimiz yoktu. İlanı aşk etti. Çok fazla ilgi gösterince kayıtsız kalamadım. Ama onunla iken zaman geçsin de gideyim istiyordum. Sonra nasıl oldu bilmiyorum. Bağlandım; hem de çok. Klasik ama "toplum baskısı" muhabbeti. Evlilik yaşına geldin yok efendim yok mu biri.... Belki de bunun rahatlığıydı yaşadığım. Söylenenler hiçbir şekilde etkileyip; üzmüyordu çünkü evlilik çok yakındaydı. Nedense garip bir güven vardı içimde evleneceksem bu o olacaktı. Neden? Bilmiyorum hala. Ama hep bir güvensizlik hissediyordum ve yakın davranamıyordum bu nedenle. Ve beni çok sevdiğini söylerken evlilikten bahsederken -ki ben hep açık kapı bırakıyordum güvenmediğim için- ansızın bitirdi. Allahım hayatımda şuana kadar hiç yaşamadığım bir acıydı. Yoldayken mesajla söyledi.Konuşmaya bile tenezzül etmeyip. İnsanlara aldır-a-mayıp ağladım,ağladım. Hiç geçmicek bu acı, hiç gülemicem, dünya başıma yıkılmış gibi hissediyordum. Bir hafta geçti azaldı. Mantıklı geliyor şimdi bitmesi.O aptalca duygu yoğunluğu olmasaydı(ilk olduğu içindi belki de) belki ben bitirme cesareti gösterirdim. Terkedilmenin acısı da cabası olmazdı. Sadece anlamadıığım Neden neden? Hep soruyorum cevabı yokkk. Ona mesajla sorduğumda anlaşaıyoruz dedi.Gurur daha fazla gitmedim üstüne, hoş gitsem de kararlıydı zaten....
Ben sanırım asla yaşayamacağım şu duyguyu "Hayatımda hiç olmadığım kadar doğru yerdeyim dedim, hiç olmadığım kadar doğru insanla.."
Ben sanırım asla yaşayamacağım şu duyguyu "Hayatımda hiç olmadığım kadar doğru yerdeyim dedim, hiç olmadığım kadar doğru insanla.."
