- Katılım
- 31 Ekim 2009
- Mesajlar
- 17
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
Merhaba.Ben 22 yaşında mühendislik ve aöf işletme okuyan bir gencim.Gencim dediysem hep değil! bazen öyle zamanlar oluyor ki kendimi 70 yaşımdaymışım gibi hissedebiliyorum.Bu zaman zaman herkese olabilir ama bahsettiğim kısa süreli ama sık depresyona girme durumu gibi birşey.Bir kere bunu anlamlandırabildimiş değilim.Siteyle uzun zaman önce tanıştım.O dönem telkinleri usülüne göre dinlemeye başlamışken etkilerini çok net biçimde görmüştüm.Daha sonraları dinlemeye devam etmeme rağmen etkilerini görmemeye başladım.Listeye yeni telkinler ekledim ilk başlangıçta gördüğüm etkilere benzer hiçbirşey yaşamadım.neutrali5
Öyle çoğu kişinin yaşadığı gibi sosyal fobi vs. gibi problemim yok çok şükür.Zaman zaman toplumdan uzaklaşma isteği falan gelsede bu her zaman olan bi durum olmadığından üzerinde durmuyorum.
Benim esas problemim hedefler belirleyemem.Kendimi tam anlamıyla tanıyamamış olmam.Montesquieu "Dünya üzerindeki en güçlü silah,ateşlenmiş insan ruhudur" demiş işte ben o ateşlenmiş ruha artık sahip değilim.Yine bir başkası da "rotası belli olmayan gemiye hiçbir rüzgar yardım edemez!" demiş.Rota olmadığı için çalışma gücüm köreldi fena haldede bir atalete sahibim.
Ateşlenmiş ruha artık sahip değilim dedim çünkü yapacak bişeylerimin varlığını hissettiğim ve sürekli bir hedef uğruna yaşadığım dönem olmuştu.Liseye başlamadan önce parlak bir öğrenciydim.Liseye giriş sınavlarına motivasyonum yüksek şekilde çalışabiliyordum.Hatırı sayılır bir başarıda elde ettim.O zamanlar Montesquieu' nin bahsettiği o ruha sahibim diyebilirdim şüphesiz.Ne zaman liseye geçtim sanki görev süresini başarıyla doldurmuş ve artık emekliğini yaşayan bir adam gibi oldum bad45öyle hissetmeye başladım.O zamanlardan beride artık potansiyelimin çok altında şeyler yapabiliyorum sadece.Asgari yaşıyorum.Büyük hedeflerim ve başarılarım yok.Özgüvenim giderek azaldı.Bununla birlikte başarısızlıklar başgöstermeye başladı.Şimdilerde kafamda bir sürü yapabileceğim şey düşünüp hiçbirini şu durumda yapamayacağımı bilerek ve hiçbirşeyi değiştiremeden yaşıyorum.Telkinlerde işe yaramadığına göre artık nasıl tekrar o eski günlerime kavuşabileceğime dair önerisi olan?hy789 Vereceğiniz tavsiyelerle ve telkinleri dinlemeye devam ederek değişimimi burada paylaşmaya çalışacağım.
Öyle çoğu kişinin yaşadığı gibi sosyal fobi vs. gibi problemim yok çok şükür.Zaman zaman toplumdan uzaklaşma isteği falan gelsede bu her zaman olan bi durum olmadığından üzerinde durmuyorum.
Benim esas problemim hedefler belirleyemem.Kendimi tam anlamıyla tanıyamamış olmam.Montesquieu "Dünya üzerindeki en güçlü silah,ateşlenmiş insan ruhudur" demiş işte ben o ateşlenmiş ruha artık sahip değilim.Yine bir başkası da "rotası belli olmayan gemiye hiçbir rüzgar yardım edemez!" demiş.Rota olmadığı için çalışma gücüm köreldi fena haldede bir atalete sahibim.
Ateşlenmiş ruha artık sahip değilim dedim çünkü yapacak bişeylerimin varlığını hissettiğim ve sürekli bir hedef uğruna yaşadığım dönem olmuştu.Liseye başlamadan önce parlak bir öğrenciydim.Liseye giriş sınavlarına motivasyonum yüksek şekilde çalışabiliyordum.Hatırı sayılır bir başarıda elde ettim.O zamanlar Montesquieu' nin bahsettiği o ruha sahibim diyebilirdim şüphesiz.Ne zaman liseye geçtim sanki görev süresini başarıyla doldurmuş ve artık emekliğini yaşayan bir adam gibi oldum bad45öyle hissetmeye başladım.O zamanlardan beride artık potansiyelimin çok altında şeyler yapabiliyorum sadece.Asgari yaşıyorum.Büyük hedeflerim ve başarılarım yok.Özgüvenim giderek azaldı.Bununla birlikte başarısızlıklar başgöstermeye başladı.Şimdilerde kafamda bir sürü yapabileceğim şey düşünüp hiçbirini şu durumda yapamayacağımı bilerek ve hiçbirşeyi değiştiremeden yaşıyorum.Telkinlerde işe yaramadığına göre artık nasıl tekrar o eski günlerime kavuşabileceğime dair önerisi olan?hy789 Vereceğiniz tavsiyelerle ve telkinleri dinlemeye devam ederek değişimimi burada paylaşmaya çalışacağım.
