Merhaba.
En baştan mı başlasam bilemiyorum
Doğduğum şehirden ben 3 yaşımdayken taşınmıştık babamın işi dolayısıyla. Yaşamaya başladığımız şehirde hiç kimseyi tanımıyorduk. Yaklaşık 2 yıl kadar bir süre, evde tek başıma oturmakla geçti. Arkadaşım yoktu vs...
Sadece defterlerim ve kalemlerim vardı. Yazı yazamazdım ama birşeyler karalamayı çok severdim. Resimler yapardım...
5 yaşımda başladım okula. Psikolojik olarak olumsuz bir durumdu benim için. Çocuk olduğumu hissedecek vaktim olmadan, karatahtanın karşısında bullmuştum kendimi. 1999 yılının Ağustos ayında Marmara Depremi meydana gelmişti hatırlarsınız...Yaşadığım şehir, en çok etkilenen yerlerdendi. Evimi, çevremi, arkadaşlarımı kaybettim. Belkide bir nevi hayatımı...
Tekrar şehir değiştirmek zorunda kaldık. 1 yıl gibi kısa bir süre de olsa başka bir kente alışmak zordu benim için. 1 yılın sonunda yine döndük tabi...
Neler yaşadığımı bile kavrayabilmiş değildim. Herşeyin normal gittiğini sanıyorken büyük bir trafik kazası geçirdik. Annem, babam ve benim; üçümüzünde hayati tehlikesi vardı. Neyse ki atlattık. Annem hala fiziksel etkilerini taşıyor, ben ise psikolojik...
Seyehat etmeyi çok sevmeme rağmen hala korkarım yolculuklardan.
Bir 2 yıl daha geçirdik o şehirde. Sonra yine başka bir kente...7 yıl oldu şu an yaşadığım yere yerleşeli. Küçük, mütevazi bir yer. Fakat hala alışamasım. Büyük bir şehirden böyle biryere gelmek kolay olmuyor.
Geçtiğimiz yaz liseyi bitirdim. ÖSS'de bir başarı elde edemedim. Doğrusu pek hoş bir yıl değildi. Panik atak tedavisi gördüm. İlaçlar kullandım. Onun yanında birçok fiziksel rahatsızlık nüksetti. Sabahları hastane koridorlarında uyuya kaldığım zamanlar oldu...
Şimdilerde kendi halimdeyim. Boş zamanlarını parapsikolojiyle, diğer zamanlarınıda dershanede geçiren bir gencim...
Biliyorum. Birgün benimde hayatım değişecek. Ve asla sorgulamıyorum ne zaman ve nasıl diye. Sadece bekliyorum ..
Beni dinlediğiniz için teşekkür ederim, iyi ki varsınız actionsmile
En baştan mı başlasam bilemiyorum
Doğduğum şehirden ben 3 yaşımdayken taşınmıştık babamın işi dolayısıyla. Yaşamaya başladığımız şehirde hiç kimseyi tanımıyorduk. Yaklaşık 2 yıl kadar bir süre, evde tek başıma oturmakla geçti. Arkadaşım yoktu vs...
Sadece defterlerim ve kalemlerim vardı. Yazı yazamazdım ama birşeyler karalamayı çok severdim. Resimler yapardım...
5 yaşımda başladım okula. Psikolojik olarak olumsuz bir durumdu benim için. Çocuk olduğumu hissedecek vaktim olmadan, karatahtanın karşısında bullmuştum kendimi. 1999 yılının Ağustos ayında Marmara Depremi meydana gelmişti hatırlarsınız...Yaşadığım şehir, en çok etkilenen yerlerdendi. Evimi, çevremi, arkadaşlarımı kaybettim. Belkide bir nevi hayatımı...
Tekrar şehir değiştirmek zorunda kaldık. 1 yıl gibi kısa bir süre de olsa başka bir kente alışmak zordu benim için. 1 yılın sonunda yine döndük tabi...
Neler yaşadığımı bile kavrayabilmiş değildim. Herşeyin normal gittiğini sanıyorken büyük bir trafik kazası geçirdik. Annem, babam ve benim; üçümüzünde hayati tehlikesi vardı. Neyse ki atlattık. Annem hala fiziksel etkilerini taşıyor, ben ise psikolojik...
Seyehat etmeyi çok sevmeme rağmen hala korkarım yolculuklardan.
Bir 2 yıl daha geçirdik o şehirde. Sonra yine başka bir kente...7 yıl oldu şu an yaşadığım yere yerleşeli. Küçük, mütevazi bir yer. Fakat hala alışamasım. Büyük bir şehirden böyle biryere gelmek kolay olmuyor.
Geçtiğimiz yaz liseyi bitirdim. ÖSS'de bir başarı elde edemedim. Doğrusu pek hoş bir yıl değildi. Panik atak tedavisi gördüm. İlaçlar kullandım. Onun yanında birçok fiziksel rahatsızlık nüksetti. Sabahları hastane koridorlarında uyuya kaldığım zamanlar oldu...
Şimdilerde kendi halimdeyim. Boş zamanlarını parapsikolojiyle, diğer zamanlarınıda dershanede geçiren bir gencim...
Biliyorum. Birgün benimde hayatım değişecek. Ve asla sorgulamıyorum ne zaman ve nasıl diye. Sadece bekliyorum ..
Beni dinlediğiniz için teşekkür ederim, iyi ki varsınız actionsmile
