DEĞER KATMAK
Tolga ÇELEBİ
Bir çocuk dünyaya geldiğinde, ailesi korur, besler ve her türlü ihtiyacını karşılar. Bebekler çaresiz ve korunmaya muhtaçtır. Ama büyüdükçe bu koruma biraz şımartmaya doğru kayar. Şirin ve afacan bir çocuğu kim sevmez ki? Ebeveynler, çocuğun ağlamaması için her şeyi yapar. Hatta takla bile atarlar. J
Lise yılarlında ise ergenlik dönemi başlar. Ne olduğunu anlamadan çocuk liseye başlamıştır bile. Sorunlar da doğru orantılı olarak büyür. Artık oyuncak yerine cep telefonu istemeye başlar. Evdeki huzuru korumak adına aileler bir dediğini iki etmez. Talepler artamaya başlar, ergenlik dönemi diyerek ailelerde geçiştirir.
Sonra üniversite yılları başlar. Daha fazla özgürlük alır çocuğunuz. Özgür olur ama sorumluluk almak istemez. Üniversite bir daha okunmaz diyerek eğlence alemine akmaya başlar. Eğlenmek tabiki iyidir. Ama okulu altı yedi yılda bitirirseniz başka.
Sonuç olarak; sorumluluktan kaçan, kendine güveni olmayan bir birey daha katılır topluma. Bu genç bizim ailemizde ve bizim toplumumuzda yetişti...
Markalı giysiler, güzel tatiller, eğlenceli partiler, başarılı sınav sonuçları; herkesi mutlu eder. Ama bunlar özgüvenin gelişmesine katkı sağlamıyor. Ailelerin bir çoğu yetiştirdikleri çocuklara; özdeğerlerini öğretmiyor. Gençler; topluma bir şey katmayı hedeflemek yerine, insanlardan ne alacağına odaklanmış durumda. Kişisel çıkarlar her şeyin üstünde artık.
Hayatımızı değerli bir şekilde kullanmalıyız. Bizi ve toplumu anlamlı kılan şey, değerlerimizdir. Yaşam uzun bir yol gibidir. Biz hep bir sonraki doğru adımı atmak zorundayız. Her zaman bir sonraki doğru şeyi yapmalıyız. Ya bu topluma katkıda bulunacağız, ya da sadece kendimize çalışarak yok olmak için zemin hazırlayacağız.
Dünyanın iyi bir yer olması için, yardım edelim. Önce kendimize yardım edelim, sonra çevremize. “İki günü aynı geçen zarardadır” hadisini göz önüne alırsak, her günümüzü kendimize ve topluma artı katarak, değer katarak geçirmemiz gerekiyor. Bizim toplumumuzda, yoldan bir dikeni kaldıran insanın bile, üstün bir insan olduğu vurgulanıyor.
Tolga ÇELEBİ
Bir çocuk dünyaya geldiğinde, ailesi korur, besler ve her türlü ihtiyacını karşılar. Bebekler çaresiz ve korunmaya muhtaçtır. Ama büyüdükçe bu koruma biraz şımartmaya doğru kayar. Şirin ve afacan bir çocuğu kim sevmez ki? Ebeveynler, çocuğun ağlamaması için her şeyi yapar. Hatta takla bile atarlar. J
Lise yılarlında ise ergenlik dönemi başlar. Ne olduğunu anlamadan çocuk liseye başlamıştır bile. Sorunlar da doğru orantılı olarak büyür. Artık oyuncak yerine cep telefonu istemeye başlar. Evdeki huzuru korumak adına aileler bir dediğini iki etmez. Talepler artamaya başlar, ergenlik dönemi diyerek ailelerde geçiştirir.
Sonra üniversite yılları başlar. Daha fazla özgürlük alır çocuğunuz. Özgür olur ama sorumluluk almak istemez. Üniversite bir daha okunmaz diyerek eğlence alemine akmaya başlar. Eğlenmek tabiki iyidir. Ama okulu altı yedi yılda bitirirseniz başka.
Sonuç olarak; sorumluluktan kaçan, kendine güveni olmayan bir birey daha katılır topluma. Bu genç bizim ailemizde ve bizim toplumumuzda yetişti...
Markalı giysiler, güzel tatiller, eğlenceli partiler, başarılı sınav sonuçları; herkesi mutlu eder. Ama bunlar özgüvenin gelişmesine katkı sağlamıyor. Ailelerin bir çoğu yetiştirdikleri çocuklara; özdeğerlerini öğretmiyor. Gençler; topluma bir şey katmayı hedeflemek yerine, insanlardan ne alacağına odaklanmış durumda. Kişisel çıkarlar her şeyin üstünde artık.
Hayatımızı değerli bir şekilde kullanmalıyız. Bizi ve toplumu anlamlı kılan şey, değerlerimizdir. Yaşam uzun bir yol gibidir. Biz hep bir sonraki doğru adımı atmak zorundayız. Her zaman bir sonraki doğru şeyi yapmalıyız. Ya bu topluma katkıda bulunacağız, ya da sadece kendimize çalışarak yok olmak için zemin hazırlayacağız.
Dünyanın iyi bir yer olması için, yardım edelim. Önce kendimize yardım edelim, sonra çevremize. “İki günü aynı geçen zarardadır” hadisini göz önüne alırsak, her günümüzü kendimize ve topluma artı katarak, değer katarak geçirmemiz gerekiyor. Bizim toplumumuzda, yoldan bir dikeni kaldıran insanın bile, üstün bir insan olduğu vurgulanıyor.