ERTELEMEK, TEHİR ETMEK
Yunanlı Diogenes, insan soyunun en övgüye layık bilgelerinden biridir. Büyük İskender Hindistan’a giderken, ona rastlar. Bir kış sabahıdır ve Diogenes, bir nehir kıyısında kuma uzanmıştır. Çok güzel bir insandır, yüreği güzelse kişinin, yüzüne bu dünyaya ait olmayan bir güzellik yansır. İskender hayran kalır ve “efendim” diye söze başlar. O güne dek kimseye “efendim” diye hitap etmemiştir.
- Efendim beni inanılmaz ölçüde etkilediniz. Sizin için yapabileceğim herhangi bir şey var mı? Emredin yapayım.
Diogenes, ünlü “gölge etme başka ihsan istemem” cümlesini kullanır. Şöyle der: “Azıcık sağa kay. Güneşimi engelliyorsun, başkaca hiçbir isteğim, gereksinmem yoktu, olmayacak da.”
İskender kendinden geçmiştir. “Ulu Tanrım” diye yakarır. “Bir daha dünyaya gelirsem beni İskender olarak değil, Diogenes olarak yarat.” Diogenes bunun üzerine”Şu anda da benim gibi olabilirsin; erteleme. Sana kim engel olabilir ki? Aylardır savaşıyorsun. Ne adına? Nereye gidiyorsun? der.
- Hindistan’a…tüm dünyayı fethetmeye gidiyorum.
- Sonra ne yapacaksın?
- Ondan sonra istirahate çekileceğim.
- Sen delirmişsin, bak bana, ben dinleniyorum. Dünyayı fethetmedim ama dinleniyorum. Amacının gerekli olduğunu da sanmıyorum. Sonunda dinlenmek istiyorsan, neden şimdiden dinlenmiyorsun ki!... Dinlenmek ertelenmemel,i. Dinlenmeyi hak etmek için savaşmak, fethetmek zorunda olduğunu, sana hangi salak söyledi? Eğer hemen istirahate çekilmezsen, bil ki hiçbir zaman çekilemezsin. Üstüne üstlük dünyayı da fethedemezsin. Yolculuğunun orta yerinde, tam doruktayken ölüp gidersin. Her şey yolculuğun orta yerinde yok olmaya mahkumdur.
İskender el etek öpüp ayrılır; inadından caymaz ve ölür. Efsaneye göre Diogenes de onunla aynı günde ölmüştür. Tanrı katında karşılaşırlar. İskender, utancını gizleyerek seslenir: “Hey Diogenes!... Bak gene karşılaştık. İşte İmparator ve dilenci gene karşı karşıya.”
Söylediklerin doğru ama yorumun yanlış. Kimin dilenci, kimin imparator olduğunu bilemezsin. Ben ömrümü sonuna kadar yaşadım…eğlendim…mutlu oldum. Tanrı’yla yüzyüze gelebilirim, korkum yok. Oysa sen Tanrı’yla rahatça yüzleşemeyeceksin. Neden dersen, benim yüzüme bile çekinmeden bakamıyorsun. Evet, gözlerime bakamıyorsun, çünkü ömrünü ziyan ettin. Yaşamın bir ihanetti. Yanılgı ve günah dolu, hırslı, hırçın, sevinçten yoksun bir yaşam sürdün. Yazık…der Diogenes.
Kolaydan Al
Cilt:1 Sayfa: 136-139
Yunanlı Diogenes, insan soyunun en övgüye layık bilgelerinden biridir. Büyük İskender Hindistan’a giderken, ona rastlar. Bir kış sabahıdır ve Diogenes, bir nehir kıyısında kuma uzanmıştır. Çok güzel bir insandır, yüreği güzelse kişinin, yüzüne bu dünyaya ait olmayan bir güzellik yansır. İskender hayran kalır ve “efendim” diye söze başlar. O güne dek kimseye “efendim” diye hitap etmemiştir.
- Efendim beni inanılmaz ölçüde etkilediniz. Sizin için yapabileceğim herhangi bir şey var mı? Emredin yapayım.
Diogenes, ünlü “gölge etme başka ihsan istemem” cümlesini kullanır. Şöyle der: “Azıcık sağa kay. Güneşimi engelliyorsun, başkaca hiçbir isteğim, gereksinmem yoktu, olmayacak da.”
İskender kendinden geçmiştir. “Ulu Tanrım” diye yakarır. “Bir daha dünyaya gelirsem beni İskender olarak değil, Diogenes olarak yarat.” Diogenes bunun üzerine”Şu anda da benim gibi olabilirsin; erteleme. Sana kim engel olabilir ki? Aylardır savaşıyorsun. Ne adına? Nereye gidiyorsun? der.
- Hindistan’a…tüm dünyayı fethetmeye gidiyorum.
- Sonra ne yapacaksın?
- Ondan sonra istirahate çekileceğim.
- Sen delirmişsin, bak bana, ben dinleniyorum. Dünyayı fethetmedim ama dinleniyorum. Amacının gerekli olduğunu da sanmıyorum. Sonunda dinlenmek istiyorsan, neden şimdiden dinlenmiyorsun ki!... Dinlenmek ertelenmemel,i. Dinlenmeyi hak etmek için savaşmak, fethetmek zorunda olduğunu, sana hangi salak söyledi? Eğer hemen istirahate çekilmezsen, bil ki hiçbir zaman çekilemezsin. Üstüne üstlük dünyayı da fethedemezsin. Yolculuğunun orta yerinde, tam doruktayken ölüp gidersin. Her şey yolculuğun orta yerinde yok olmaya mahkumdur.
İskender el etek öpüp ayrılır; inadından caymaz ve ölür. Efsaneye göre Diogenes de onunla aynı günde ölmüştür. Tanrı katında karşılaşırlar. İskender, utancını gizleyerek seslenir: “Hey Diogenes!... Bak gene karşılaştık. İşte İmparator ve dilenci gene karşı karşıya.”
Söylediklerin doğru ama yorumun yanlış. Kimin dilenci, kimin imparator olduğunu bilemezsin. Ben ömrümü sonuna kadar yaşadım…eğlendim…mutlu oldum. Tanrı’yla yüzyüze gelebilirim, korkum yok. Oysa sen Tanrı’yla rahatça yüzleşemeyeceksin. Neden dersen, benim yüzüme bile çekinmeden bakamıyorsun. Evet, gözlerime bakamıyorsun, çünkü ömrünü ziyan ettin. Yaşamın bir ihanetti. Yanılgı ve günah dolu, hırslı, hırçın, sevinçten yoksun bir yaşam sürdün. Yazık…der Diogenes.
Kolaydan Al
Cilt:1 Sayfa: 136-139
