- Katılım
- 27 Aralık 2008
- Mesajlar
- 432,578
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
Dışarda yağmur yağıyor ve ben evin odaları arasında dolaşıp duruyordum, birden
bire gök gürlemesiyle irkildim. Hemen en yakın cama koştum. Perdeler kapalıydı, hiç bir şey gözükmüyordu. Önce kalın perdeleri açtım, tüllerin ardından dışarıya baktım.
Bu kez dışarısını görebiliyordum ama net değildi. Tülleri de açtım ve dışarısı tüm şeffaflığıyla gözlerimin önündeydi. Kalın perdelerin ardında hiç birşey göremezken, tüllerin ardında benzetmeler yapmıştım ve sonunda tüllerin kalkışıyla da gerçek tüm çıplaklığıyla ve bir o kadar da güzelliğiyle ortadaydı.
Bu durum bana ilişkilerimizi çağrıştırdı. İnsan insana da aynı durumu yaşamıyormuyuz? İlk karşılaştığımızda insanlara kalın perdelerin ardından bakıyoruz kendimizi korumak adına ve onları göremiyoruz bile. Biraz daha yakınlaşınca tüllerin ardından bakış başlıyor. O zamanda kendimizi yeterince göstermediğimiz için bizde karşımızdakini net algılayamıyoruz . Genellemeler yapıp, iletişimi zorlaştırıyoruz. Oysaki aradaki her şey kalktığında tüm yanlış anlaşılmalarda kalkmış oluyor. Herşey ortada ve olduğu gibi...Bu durum içtenliği, yakınlığı, samimiyeti ve açıklığı getiriyor. Bunlarla karşı karşıya gelen her insan da karşısındaki gibi açık, samimi ve içten olmayı yeğliyor. Saklanacak bir şey olmayınca rol yapmak ta gerekmiyor. Oysaki tüller bizim maskelerimizdir. Onlar olduğu müddetçe biz kendimiz olamayız. Başka birisini oynarken ilişkilerimizde yabancılaşırız.
Yakınlaşmanın baş koşulu açık olabilmektir. Açıklık kendini kabullenişten geçer, kendini kabul eden kişi karşısındakini de kabul eder. Kabullenmek huzur ve mutluluğun kapılarını açar. Mutluluksa içinizdeki sevgidir.
Camı açtığımda güneş; bulutların ardından kendini göstermeye başlamıştı bile. Son yağmur damlacıkları dökülmekteydi... Uzaklara baktığımda gökkuşağının oluştuğunu farkettim, rengarenk, pırıl pırıl. İşte sevgili dostlar gökkuşağı içimizdeki sevginin renkleridir . Mutluluksa onun pırıltıları.
Sevgiyle kalın
Rüya
Kaynak: HamileBilgi
bire gök gürlemesiyle irkildim. Hemen en yakın cama koştum. Perdeler kapalıydı, hiç bir şey gözükmüyordu. Önce kalın perdeleri açtım, tüllerin ardından dışarıya baktım.
Bu kez dışarısını görebiliyordum ama net değildi. Tülleri de açtım ve dışarısı tüm şeffaflığıyla gözlerimin önündeydi. Kalın perdelerin ardında hiç birşey göremezken, tüllerin ardında benzetmeler yapmıştım ve sonunda tüllerin kalkışıyla da gerçek tüm çıplaklığıyla ve bir o kadar da güzelliğiyle ortadaydı.
Bu durum bana ilişkilerimizi çağrıştırdı. İnsan insana da aynı durumu yaşamıyormuyuz? İlk karşılaştığımızda insanlara kalın perdelerin ardından bakıyoruz kendimizi korumak adına ve onları göremiyoruz bile. Biraz daha yakınlaşınca tüllerin ardından bakış başlıyor. O zamanda kendimizi yeterince göstermediğimiz için bizde karşımızdakini net algılayamıyoruz . Genellemeler yapıp, iletişimi zorlaştırıyoruz. Oysaki aradaki her şey kalktığında tüm yanlış anlaşılmalarda kalkmış oluyor. Herşey ortada ve olduğu gibi...Bu durum içtenliği, yakınlığı, samimiyeti ve açıklığı getiriyor. Bunlarla karşı karşıya gelen her insan da karşısındaki gibi açık, samimi ve içten olmayı yeğliyor. Saklanacak bir şey olmayınca rol yapmak ta gerekmiyor. Oysaki tüller bizim maskelerimizdir. Onlar olduğu müddetçe biz kendimiz olamayız. Başka birisini oynarken ilişkilerimizde yabancılaşırız.
Yakınlaşmanın baş koşulu açık olabilmektir. Açıklık kendini kabullenişten geçer, kendini kabul eden kişi karşısındakini de kabul eder. Kabullenmek huzur ve mutluluğun kapılarını açar. Mutluluksa içinizdeki sevgidir.
Camı açtığımda güneş; bulutların ardından kendini göstermeye başlamıştı bile. Son yağmur damlacıkları dökülmekteydi... Uzaklara baktığımda gökkuşağının oluştuğunu farkettim, rengarenk, pırıl pırıl. İşte sevgili dostlar gökkuşağı içimizdeki sevginin renkleridir . Mutluluksa onun pırıltıları.
Sevgiyle kalın
Rüya
Kaynak: HamileBilgi