Merhabalar ben şu an lisede okuyan bi gencim.Ve öncelikle şunu söylemek istiyorum burda bu metni yazdığım için kendime inanamıyorum ve her nedense istiyorum işte. Hiçbirinizi tanımıyorum ve belkide tanımıcam. Buna rağmen sizlere bişiler anlatmak istiyorum tanıdığım insanlara bile anlatmadığım şeyler.
Ben hayatımda fazla sayıda başarılar elde etmiş bi insanım bilirsiniz işte sınavlar ilişkiler falan. Şu an farklı bi durumdayım. Ne kazandığım başarılar ne ilişkilerim beni mutlu etmiyor. Hayat artık bana bir mücadele gibi geliyor.Nasıl desem duygusuz bir mücadele.Sevgi, aşk, samimiyet, dostluk bunlar özlemini çektiğim şeyler. İnsanlardan çok yara aldım. Hep bağlanmak istedim öyle körü körüne. Birine kendimi adamayı istedim. Ama baktığımda 3 haftada püf karşımdakinin sevgisi bitmiş. Ben anlam veremiyorum insanlar neden bu kadar duygudan yoksun. Etrafımda beni seven insan sayısı çok fazla olsada hiçbirini istemiyorum. Ben beni gerçekten seven birini, fazla diyil sadece bir tek kişiyi istedim ve malesef bu isteğim olmuyor. Ben duygularımı özledim artık, hiçbişiy hissetmiyen, buz gibi, bi insan olarak yaşamaya devam etmek istemiyorum. Yavaş yavaş bittiğimi hissediyoruM. Ne garip 16 yaşındayım daha ve hayat beni bitirmek üzere şimdiden. Bu yükü kaldıramıyorum.
Öyle işte anlattığım için pişman diyilim. İyi bir hayatınız olması dileğiyle...
ALPER
Ben hayatımda fazla sayıda başarılar elde etmiş bi insanım bilirsiniz işte sınavlar ilişkiler falan. Şu an farklı bi durumdayım. Ne kazandığım başarılar ne ilişkilerim beni mutlu etmiyor. Hayat artık bana bir mücadele gibi geliyor.Nasıl desem duygusuz bir mücadele.Sevgi, aşk, samimiyet, dostluk bunlar özlemini çektiğim şeyler. İnsanlardan çok yara aldım. Hep bağlanmak istedim öyle körü körüne. Birine kendimi adamayı istedim. Ama baktığımda 3 haftada püf karşımdakinin sevgisi bitmiş. Ben anlam veremiyorum insanlar neden bu kadar duygudan yoksun. Etrafımda beni seven insan sayısı çok fazla olsada hiçbirini istemiyorum. Ben beni gerçekten seven birini, fazla diyil sadece bir tek kişiyi istedim ve malesef bu isteğim olmuyor. Ben duygularımı özledim artık, hiçbişiy hissetmiyen, buz gibi, bi insan olarak yaşamaya devam etmek istemiyorum. Yavaş yavaş bittiğimi hissediyoruM. Ne garip 16 yaşındayım daha ve hayat beni bitirmek üzere şimdiden. Bu yükü kaldıramıyorum.
Öyle işte anlattığım için pişman diyilim. İyi bir hayatınız olması dileğiyle...
ALPER
