bu sene liseye yeni başladım ve çok klasik olacak ama arkadaş sıkıntısı çekiyorum.
sıra arkadaşım çok sosyal bir kız, çok konuştuğu için hoca benim yanıma oturtmuştu. bazen benden sıkılıyormuş gibi geliyor, söylediğim şeyleri takmıyormuş gibi hissediyorum, genellikle sıkıldım kelimelerini de kullanıyor. onunla konuşmak için gerçekten kendimi zorluyorum. geçenlerde bana sessiz sakin bir kızsın demişti. demekki benim hakkımdaki düşüncelerini değiştirememişim. öyle biri olmak istemiyorum.
sınıftakiler de farklı. sanki herkes bana ezik, sessiz kız gözüyle bakıyormuş gibi geliyor. konuşamıyorum, kelimeler boğazımda tıkanıp kalıyor. çabalıyormuşum gibi geliyor ama bir şey değişmiyor.
karşı cinsle hiç konuşamıyorum. düşünsenize aynı sınıftayız ama tek kelime dahi edemedik.
bir kız var sınıfımızda onunla iyiyiz, öğle aralarında falan o da benim gibi zaten. başka sınıftan iki kız daha var ama bizim sınıfa gelince olmuyor.
normalde hiç de böyle biri değilimdir.eski arkadaşlarım çok pozitif, neşeli olduğumu söylerlerdi. ne olduysa liseye geçince oldu, zaten bununla ilgili korkularımda vardı.
özgüvenim kesinlikle yok. bu çekingenliğimin ondan kaynaklandığını düşünüyorum.
iyi düşünmeye çalışıyorum, her şeyin düzeleceğine kendimi inandırmaya çalışıyorum ama bazen işler gerçekten kötü oluyor. içimdeki şu sıkıntı beni yiyip bitiriyor. gün geçtikçe kendimi yiyiyorum.
buraya yeni kaydoldum başınızı şişirdiysem özür dilerim. ve bir baksanız?
sıra arkadaşım çok sosyal bir kız, çok konuştuğu için hoca benim yanıma oturtmuştu. bazen benden sıkılıyormuş gibi geliyor, söylediğim şeyleri takmıyormuş gibi hissediyorum, genellikle sıkıldım kelimelerini de kullanıyor. onunla konuşmak için gerçekten kendimi zorluyorum. geçenlerde bana sessiz sakin bir kızsın demişti. demekki benim hakkımdaki düşüncelerini değiştirememişim. öyle biri olmak istemiyorum.
sınıftakiler de farklı. sanki herkes bana ezik, sessiz kız gözüyle bakıyormuş gibi geliyor. konuşamıyorum, kelimeler boğazımda tıkanıp kalıyor. çabalıyormuşum gibi geliyor ama bir şey değişmiyor.
karşı cinsle hiç konuşamıyorum. düşünsenize aynı sınıftayız ama tek kelime dahi edemedik.
bir kız var sınıfımızda onunla iyiyiz, öğle aralarında falan o da benim gibi zaten. başka sınıftan iki kız daha var ama bizim sınıfa gelince olmuyor.
normalde hiç de böyle biri değilimdir.eski arkadaşlarım çok pozitif, neşeli olduğumu söylerlerdi. ne olduysa liseye geçince oldu, zaten bununla ilgili korkularımda vardı.
özgüvenim kesinlikle yok. bu çekingenliğimin ondan kaynaklandığını düşünüyorum.
iyi düşünmeye çalışıyorum, her şeyin düzeleceğine kendimi inandırmaya çalışıyorum ama bazen işler gerçekten kötü oluyor. içimdeki şu sıkıntı beni yiyip bitiriyor. gün geçtikçe kendimi yiyiyorum.
buraya yeni kaydoldum başınızı şişirdiysem özür dilerim. ve bir baksanız?
senin sorununa yakın sorunları var ama takmıyor artık bunları kafasına neyse işte ama fazla ümit bağlama sonra hayal kırıklığına uğramamak için dediğim gibi ilk 2 tavsiyeme kulak ver istersen bende karşı cinsle konusamıyorum konusucak birşey bulamıyorum doktor ilaç verdi ilaçların bitmesine azz kaldı ve tekrar gidicem giderkende bu sorunu belirticem inan bana doktora içini döktüğünde rahatlıyorsun.