- Katılım
- 16 Aralık 2008
- Mesajlar
- 145,988
- Reaksiyon puanı
- 1
- Puanları
- 0
1960ların başında üç Afro-Amerikalı soul şarkıcısının Amerikan müzik listelerinde tırmanışa geçmesini konu alıyor Bill Condon imzalı Rüya Kızlar. Film, Afrikalı şarkıcıların ırkçılık nedeniyle müzik piyasasından dışlandığı dönemde Diana Ross gibi şarkıcıların beyazların tekelindeki müzik dünyasını yavaş yavaş fethetmesini içeren zorlu yolculuğu bir müzikal olarak sunuyor bize.
Beyonce Knowlesun Diana Rossu canlandırdığı söylenen filmde Effie White karakterini canlandıran Jennifer Hudson filmin ağırlık merkezini kendi üzerine çekiyor. Daha önce American Idol yarışmasından tanınan genç şarkıcı ilk oyunculuk denemesinde En İyi Yardımcı Kadın Oscarını alarak bu yılki Oscarların da yıldızı oldu. Hudsonın müzik gücü filmin pembe dizi-vari hikayesini, Beyoncenin güzelliğini ve sahne dünyasının ışıltısını gölgede bırakmaya yetiyor.
Rüya Kızların en önemli çekiciliği elbette aralarında bu yıl Oscara aday olan şarkıların bulunduğu kalabalık soundtracki. Ne yazık ki film bu değerli özelliğini biraz fazla kullanarak izleyicide aşırı doyumdan kaynaklanan bir bıkkınlık hissi uyandırıyor. Zaten, beyazların hükmü altında olan pop dünyasının ve ırkçı toplumun alışkanlıklarının yırtılması; müzik dünyasının siyah müzik kültürüyle görkemli buluşması film boyunca pörtleyip duran gıcır gıcır bestelerle yeterince simgelenmiş. En ufak bir duygusallık ya da kişilik çatışması içeren sahnede sözcüklerin melodilere dökülmesi akıllarda aşırı müzikal yükleme yapıyor kanısındayım. Belki diyaloglar konuşma dilinde kullanılsaydı, şarkıların varlığı zihinde daha ayrıcalıklı algılanabilirdi.
Film Amerikan müzik tarihinin önemli bir dönüm noktasına ışık tutmak niyetindeyse Condon, döneme hakim ırkçılığa ve siyahların öncülüğündeki soul müziğinin kitlelerin beğenilerini cezbedişine daha çok ağırlık verebilirdi. Böylece Rüya Kızlar onlarca şarkının geçit töreni olmaktan çıkıp tarihle dokunmuş altyapısıyla izleyicileri o yıllara götürmeyi ve müzikal devrimi canlı canlı yaşatmayı başarabilirdi. Filmde büyüleyiciliğini hiçbir sahnede kaybetmeyen set, kostüm ve saç tasarımları filmin dönemi yansıtan sayılı öğelerinden.
Beyonce Knowlesun Diana Rossu canlandırdığı söylenen filmde Effie White karakterini canlandıran Jennifer Hudson filmin ağırlık merkezini kendi üzerine çekiyor. Daha önce American Idol yarışmasından tanınan genç şarkıcı ilk oyunculuk denemesinde En İyi Yardımcı Kadın Oscarını alarak bu yılki Oscarların da yıldızı oldu. Hudsonın müzik gücü filmin pembe dizi-vari hikayesini, Beyoncenin güzelliğini ve sahne dünyasının ışıltısını gölgede bırakmaya yetiyor.
Rüya Kızların en önemli çekiciliği elbette aralarında bu yıl Oscara aday olan şarkıların bulunduğu kalabalık soundtracki. Ne yazık ki film bu değerli özelliğini biraz fazla kullanarak izleyicide aşırı doyumdan kaynaklanan bir bıkkınlık hissi uyandırıyor. Zaten, beyazların hükmü altında olan pop dünyasının ve ırkçı toplumun alışkanlıklarının yırtılması; müzik dünyasının siyah müzik kültürüyle görkemli buluşması film boyunca pörtleyip duran gıcır gıcır bestelerle yeterince simgelenmiş. En ufak bir duygusallık ya da kişilik çatışması içeren sahnede sözcüklerin melodilere dökülmesi akıllarda aşırı müzikal yükleme yapıyor kanısındayım. Belki diyaloglar konuşma dilinde kullanılsaydı, şarkıların varlığı zihinde daha ayrıcalıklı algılanabilirdi.
Film Amerikan müzik tarihinin önemli bir dönüm noktasına ışık tutmak niyetindeyse Condon, döneme hakim ırkçılığa ve siyahların öncülüğündeki soul müziğinin kitlelerin beğenilerini cezbedişine daha çok ağırlık verebilirdi. Böylece Rüya Kızlar onlarca şarkının geçit töreni olmaktan çıkıp tarihle dokunmuş altyapısıyla izleyicileri o yıllara götürmeyi ve müzikal devrimi canlı canlı yaşatmayı başarabilirdi. Filmde büyüleyiciliğini hiçbir sahnede kaybetmeyen set, kostüm ve saç tasarımları filmin dönemi yansıtan sayılı öğelerinden.