sahiplendikce sevemeyiz;
birisini sevdigimiz zaman kıskanclik,egemen olma arzusu,
sahip olma arzusu,kaybetme korkusu,bunu benzer bircok sey bizi esir aliyor.
biz tüm bunlara da sevgi diyoruz;
korkusuz, baskisiz sevgi bilmiyoruz;
korku icermeyen o sevgi halini sirf sözcüklere tasiyoruz,
onu;
saf,ilahi,kisisellikten uzak bir sekilde anlatmaya çalisiyoruz.
ama asil olan şu ki kiskanciz,hükmediyoruz,
baski kuruyoruz, zihnimizde oyunlar oynuyoruz.
tüm bunlar sona erdigi zaman sevgi halini biliriz,
sahiplendikce asla sevemeyiz.
sevdigimiz insani uzakta oldugunda,
bizi terk ettiginde dusunuruz.
rahatsizlik hissederiz rahatsiz oldukca düsünmeye baslariz
ve bu düsünmeye sevgi diyoruz.
bu sahiplenmedir.
zihnimizde sahiplenme,hırs,korku oldugu icin kalplerimizide bunlar
dolduruyor..
iste bunun icin sevgi nedir bilmiyoruz.
bütün bunlar kalplerimizi doldururken biz seni seviyorum diyoruz.
tüm bu yaniltici duygular icimizdeyken nasil sevebilirizki.
sevginin oldugu yerde sahiplenme yoktur,
kiskanclik yoktur,
merhamet ve sevkat vardir.
alıntıdır..
sevgiler..
