Bir insanı sevmekle başlar her şey…” demiş şair. Sadece bir insanı mı? Tüm insanları doğayı evreni hayatı…
Uzaklara gitmeye gerek yok sevmek için. Uzaklardan bir şeylerin gelmesini de beklemek nafile. Şu hayatın ortasında yapayalnız dikilmiş bizlere öyle bir hediye verilmiş ki birçoğumuz içimize gizlenmiş bu hediyenin farkında değiliz. Hani güzel bir gün sabahı derince bir nefes alıp gözlerinizi dışarıdan size eğilen güneş demetine doğru gözlerinizi kıstığınızda fark edersiniz onu. “sevgi” işte o boğazınıza düğümlenen, göğüs kafesinizin içine saklanmış kimsenin tutamadığı o minik kuş.
Uzaklara gitmeye gerek yok sevmek için. Kalem tutan elini sevebilirsin mesela. Tatlı tatlı konuşan dilini. Kulaklarını sevmelisin yazın, kışın, rüzgarın dalgaların sevdiklerinin sesini sana ileten. Sevmek için uzaklara gitmeye gerek yok. Gözlerini sevmelisin mesela. Senin kendini sevmen için dünyayı gösteren gözlerini… yani kendini sevmelisin önce. Sevmek için sana benzeyenleri ve benzemeyenleri.
En yakından en uzağa gideceksin severken. Kendini seveceksin önce. Aileni seveceksin sonra mahalleni, okulunu, yurdunu… Ve yayacaksın tüm dünyaya umudunu. Dünyayı seveceksin sonra mavilikleriyle yeşiliyle tüm insanlığın yurdunu.Pergelini en sağlam en bildiğin yere, kendine, batıracaksın. Sonra çiz tüm dünyayı, sev sevebildiğin kadar her şeyi
İlla sevmeyeceksen savaşı sevme karanlığı cahilliği sevme. Sevme ki daha güzel bir dünya bırakalım bizden sonrakilere. Sen sev hele, bak dünya daha güzel olacak. İyi olacaksın ki tanıdıkların da iyi olacak. Tanımak isteyeceksin bilmediklerini. Üstüne gideceksin korkularının. Çünkü insan bilmediğinden korkar. Göreceksin bak sevince. Açlık olmayacak dünyada yoksulluk olmayacak sağlıklı insanlar olacak bilmediklerinin üzerine giden. Kendini seven ve bilen insanlar ordusu kaplayacak sen sevince. Çünkü sen sevince en az bir kişi daha katılacak seninle birlikte.
Bir insanı sevmekle başlar her şey demiş şair. Bir başka söz de başlamak bitirmenin yarısıdır demiş. Hadi başla artık sen de sevmeye…
Hakan ÇAKIROĞLU
Uzaklara gitmeye gerek yok sevmek için. Uzaklardan bir şeylerin gelmesini de beklemek nafile. Şu hayatın ortasında yapayalnız dikilmiş bizlere öyle bir hediye verilmiş ki birçoğumuz içimize gizlenmiş bu hediyenin farkında değiliz. Hani güzel bir gün sabahı derince bir nefes alıp gözlerinizi dışarıdan size eğilen güneş demetine doğru gözlerinizi kıstığınızda fark edersiniz onu. “sevgi” işte o boğazınıza düğümlenen, göğüs kafesinizin içine saklanmış kimsenin tutamadığı o minik kuş.
Uzaklara gitmeye gerek yok sevmek için. Kalem tutan elini sevebilirsin mesela. Tatlı tatlı konuşan dilini. Kulaklarını sevmelisin yazın, kışın, rüzgarın dalgaların sevdiklerinin sesini sana ileten. Sevmek için uzaklara gitmeye gerek yok. Gözlerini sevmelisin mesela. Senin kendini sevmen için dünyayı gösteren gözlerini… yani kendini sevmelisin önce. Sevmek için sana benzeyenleri ve benzemeyenleri.
En yakından en uzağa gideceksin severken. Kendini seveceksin önce. Aileni seveceksin sonra mahalleni, okulunu, yurdunu… Ve yayacaksın tüm dünyaya umudunu. Dünyayı seveceksin sonra mavilikleriyle yeşiliyle tüm insanlığın yurdunu.Pergelini en sağlam en bildiğin yere, kendine, batıracaksın. Sonra çiz tüm dünyayı, sev sevebildiğin kadar her şeyi
İlla sevmeyeceksen savaşı sevme karanlığı cahilliği sevme. Sevme ki daha güzel bir dünya bırakalım bizden sonrakilere. Sen sev hele, bak dünya daha güzel olacak. İyi olacaksın ki tanıdıkların da iyi olacak. Tanımak isteyeceksin bilmediklerini. Üstüne gideceksin korkularının. Çünkü insan bilmediğinden korkar. Göreceksin bak sevince. Açlık olmayacak dünyada yoksulluk olmayacak sağlıklı insanlar olacak bilmediklerinin üzerine giden. Kendini seven ve bilen insanlar ordusu kaplayacak sen sevince. Çünkü sen sevince en az bir kişi daha katılacak seninle birlikte.
Bir insanı sevmekle başlar her şey demiş şair. Bir başka söz de başlamak bitirmenin yarısıdır demiş. Hadi başla artık sen de sevmeye…
Hakan ÇAKIROĞLU
