Yaramaz fare
ya da hazıra mal dayanmaz masalı
Bir zamanlar bir köyde, tedbirli bir çiftçi yaşardı. Ne olur ne olmaz diyerek, ekinin büyük bir kısmını saklamıştı, bunun için bir ambar yapmıştı. O yılki ekinden buğday, arpa, çavdar gibi ürünün yarısını ambara depolamıştı. Bazen kıtlık olurdu köyde, çiftçi bunu düşünmüştü. Ambarın dışarı bakan duvarında delik açılmıştı. Bunu yaramaz fare yapmıştı, dışarı sürekli tahıl akıyordu.
Fare:
“Gökten yağıyor, arkası kesilmez nasıl olsa” diyerek har vurup harman savuruyordu.
Üstüne üstlük bir çok arkadaşını da çağırmıştı buraya. Ortalıkta ne kadar tembel varsa üşüşmüştü ambara… Hemen hepsi tıka basa yiyordu. Gün geldi şiddetli bir kıtlık çıktı, bir tane buğdaya muhtaç oldu insanlar.
Sadece köylüler değil, farelerde kıtlığı hissettiler. Bizim çiftçi ambara gelip baktı, tahıl bir hayli azalmıştı.
“Kahrolası fareler!” diyerek söylendi, ürünü daha güvenilir bir yere taşıdı.
Adam taşıyadursun, bizim tembel fare uyuyordu bu sıra.
Çiftçi tahılı daha güvenilir bir yere taşımıştı bile, tembel fare hala derin uykudaydı. Çevresindeki çıkarcılar tahılın bittiğini görünce birer birer sıvışmışlardı.
Neden sonra fare uyandı, çevresinde kimse kalmamıştı.
Kıtlık herkesi etkiliyordu.
Fare yalnız kaldığına sevindi, “nasıl olsa yiyeceğim var”, diye düşündü.
Ambara gitti, deliğe baktı, eskisi gibi buğday yağmıyordu delikten. “Bir yanlışlık olmalı”, diyerek o kızgınlıkla delikten ambara daldı. Daldı ki ne görsün! Bir tek tane bile kalmamış…
Az kalsın aklını kaybediyordu, “Ben mahvoldum, diyerek ağlamaya başladı, aklı başına gelmiş, fakat iş işten geçmişti.
Vaktiyle kendisi herkesi doyururken, şimdi herkese muhtaç hale gelmişti.
Açlıktan ölecek gibiydi.
Pişmanlık duygusu içini kemiriyordu.
“Ben ne yaptım” diyerek, başını taştan taşa vurmaya başladı.
Aradan çok geçmedi, müsrif fare ölüp gitti bu dünyadan.
Tüccar baba hikayeyi burada bitirdi.
Küçük oğlan, “Baba her işe burnumuzu sokmamalıyız, kendi geçimimizi kendimiz temin etmeliyiz, başkasının rızkına el sürmemeliyiz” dedi ve ekledi, ben bu konuda bir hikaye anlatmak istiyorum.
Babası merak etti:
“Anlat oğlum” dedi.
Çocuk hikayeyi anlatmaya başladı, hikaye her işe burnunu sokan bir maymun hakkındaydı.
(Hikayemiz devam edecek…)
ya da hazıra mal dayanmaz masalı
Bir zamanlar bir köyde, tedbirli bir çiftçi yaşardı. Ne olur ne olmaz diyerek, ekinin büyük bir kısmını saklamıştı, bunun için bir ambar yapmıştı. O yılki ekinden buğday, arpa, çavdar gibi ürünün yarısını ambara depolamıştı. Bazen kıtlık olurdu köyde, çiftçi bunu düşünmüştü. Ambarın dışarı bakan duvarında delik açılmıştı. Bunu yaramaz fare yapmıştı, dışarı sürekli tahıl akıyordu.
Fare:
“Gökten yağıyor, arkası kesilmez nasıl olsa” diyerek har vurup harman savuruyordu.
Üstüne üstlük bir çok arkadaşını da çağırmıştı buraya. Ortalıkta ne kadar tembel varsa üşüşmüştü ambara… Hemen hepsi tıka basa yiyordu. Gün geldi şiddetli bir kıtlık çıktı, bir tane buğdaya muhtaç oldu insanlar.
Sadece köylüler değil, farelerde kıtlığı hissettiler. Bizim çiftçi ambara gelip baktı, tahıl bir hayli azalmıştı.
“Kahrolası fareler!” diyerek söylendi, ürünü daha güvenilir bir yere taşıdı.
Adam taşıyadursun, bizim tembel fare uyuyordu bu sıra.
Çiftçi tahılı daha güvenilir bir yere taşımıştı bile, tembel fare hala derin uykudaydı. Çevresindeki çıkarcılar tahılın bittiğini görünce birer birer sıvışmışlardı.
Neden sonra fare uyandı, çevresinde kimse kalmamıştı.
Kıtlık herkesi etkiliyordu.
Fare yalnız kaldığına sevindi, “nasıl olsa yiyeceğim var”, diye düşündü.
Ambara gitti, deliğe baktı, eskisi gibi buğday yağmıyordu delikten. “Bir yanlışlık olmalı”, diyerek o kızgınlıkla delikten ambara daldı. Daldı ki ne görsün! Bir tek tane bile kalmamış…
Az kalsın aklını kaybediyordu, “Ben mahvoldum, diyerek ağlamaya başladı, aklı başına gelmiş, fakat iş işten geçmişti.
Vaktiyle kendisi herkesi doyururken, şimdi herkese muhtaç hale gelmişti.
Açlıktan ölecek gibiydi.
Pişmanlık duygusu içini kemiriyordu.
“Ben ne yaptım” diyerek, başını taştan taşa vurmaya başladı.
Aradan çok geçmedi, müsrif fare ölüp gitti bu dünyadan.
Tüccar baba hikayeyi burada bitirdi.
Küçük oğlan, “Baba her işe burnumuzu sokmamalıyız, kendi geçimimizi kendimiz temin etmeliyiz, başkasının rızkına el sürmemeliyiz” dedi ve ekledi, ben bu konuda bir hikaye anlatmak istiyorum.
Babası merak etti:
“Anlat oğlum” dedi.
Çocuk hikayeyi anlatmaya başladı, hikaye her işe burnunu sokan bir maymun hakkındaydı.
(Hikayemiz devam edecek…)