- Katılım
- 24 Haziran 2007
- Mesajlar
- 755
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
- Yaş
- 44
Merhaba ben de kısaca yazmaya karar verdim yaşananları yazmaya kalksa insanlar satırlar yetmez.
1981 yılında Bursa da dünyaya geldim.Ailemin ilk çocuğuyum iki kardeşiz 4 yaş ufak erkek kardeşim var.Çocukluğum çok güzel geçti ailemden yana hiçbir sıkıntım sorunum olmadı hep sevgiyle üstüme titrediler.Liseye giderken biriyle tanıştım ve arkadaşlığımız ilerledi sözlendik 3 yıl içinde de evlendik ve hayatımın hatasını yaptım sevdim çok sevdim.Daha sonra kızımız dünyaya geldi o doğduktan sonra sorunlarımız ortaya çıktı zaten hep vardı ama iyice çığ gibi büyüdü hiç anlaşamıyorduk bir yandan kendimi çaresiz hissediyordum ayrılsam çocuğum ufacık , evim, herşeye rağmen çok sevdiğim eşim bir yandan bitmek bilmeyen kavgalar, sorunlar onun ilgisizliği,aşırı kıskançlığı,baskısı, günden güne iyice değişmesi,eve bakmaması ve sonunda ihanet !zaten bunu öğrenince yıkılmıştım olamaz dı böyle birşey bana göre ve evliliğin ilk yıllarında böyle birşey başıma gelmişti sorunu hep kendimde aradım neydi bulamadığı ama anladım ki sorun aldatılan da olmuyor aldatan kendini aldatıyor ve onun karaktersizliğinden kaynaklanıyor bu durum, çok ciddi bir depresyon yaşadım ihanetini bir türlü kabullenemedim defalarca ayrılmaya kalktık olmadı kıyamadım evime,kızıma ve ona her günüm ağlamakla geçiyordu ben affedemeden o yeni yeni maceralar yaşamaya başlamıştı maddi durumu iyiye gittikçe onun maceraları artıyordu biri bitti diğeri başladı ben onu gözümden sakınırken o neler yaşıyordu ve eve hiç bakmıyordu kavgalar sorunlar derken öyle bir duruma geldik ki hayatımız herşey bitti bizde. Boşanmayayım kızım var evimi seviyorum diye çabaladıkça olmadı olmadı ailem her ne kadar destek olsa da kucağımda bir çocukla baba evine dönmeyi hiç istemiyordum çok mücadele ettim kızım 5 yaşına gelmişti artık, bir de tehditleriyle yaşadım gidersem çocuğu asla göremessin kanunda neymiş diye. Neyse artık büyümüştü kızım almak istese de alamazdı benden koparamazdı kızımı sabahlara kadar eve gelmiyordu son anda eve hiç bakmaz olmuştu annemler sürekli destek oluyordu ve son kavgamız oldu karar verdim boşanmaya 1 ay içinde eşyalarımı topladım alabildiklerimi aldım, kalanlar kaldı geldim baba evine davayı açtım kızımın velayeti bana verildi 3-4 davada boşandık boşandık ama gerçekten çok zordu bu durum mahkeme de yıkılıp düşmemek için çok zor dayandım ve sonunda herşey bitmişti bitti gitti ayrılalı 3 yıl oldu ayrılığın birçok acısını yaşadım çok sevmiştim ama karşımdaki layık değilmiş sevgime maalesef.
Ayrıldıktan sonra biraz bilgisayar muhasebe kursu falan derken kendimi geliştirdim işe girdim çalışmaya başladım ofis içerisinde. Yaşadığım acıları daha çabuk atlatırım dedim kızıma annem baktı bu arada fakat talihsizlik mi bu bilmiyorum nedir girdiğim işyerlerinde muhakkak bir rahatsız eden patronla karşılaştım değişik teklifler bunları ailem bilmedi hiçbir zaman annemden başka hiç kimse yine mi çıktın işten evet yine çıktım dedim anlatsan zaten anlayamazlardı kötü sonuçlanırdı şimdi yine evdeyim düzgün bir iş arıyorum ve bir yerden haber bekliyorum büyük bir firma umarım olur o kadar bıktım ki yeni başlangıçlar yapmaktan ama yine de o gücü hissediyorum içimde ve biliyorum ki Allah kullarına dayanamıyacağı yükü yüklemezmiş umut ediyorum ki güzel günler gelicek umutlarım,gücüm tükenmedi Allahım benim ve tüm kullarının her isteğini gönlüne göre versin inşallah.Affedemediğim onu da affettim affettim sonunda tüm yaşattıklarına rağmen ve biliyorum ki hayat acısıyla tatlısıyla var o kadar mutsuzluğu yaşamasaydım mutluluğu nerden bilebilrdim ki artık adımlarımı daha dikkatli atıyorum ve mutluluğu arıyorum..........................................................
1981 yılında Bursa da dünyaya geldim.Ailemin ilk çocuğuyum iki kardeşiz 4 yaş ufak erkek kardeşim var.Çocukluğum çok güzel geçti ailemden yana hiçbir sıkıntım sorunum olmadı hep sevgiyle üstüme titrediler.Liseye giderken biriyle tanıştım ve arkadaşlığımız ilerledi sözlendik 3 yıl içinde de evlendik ve hayatımın hatasını yaptım sevdim çok sevdim.Daha sonra kızımız dünyaya geldi o doğduktan sonra sorunlarımız ortaya çıktı zaten hep vardı ama iyice çığ gibi büyüdü hiç anlaşamıyorduk bir yandan kendimi çaresiz hissediyordum ayrılsam çocuğum ufacık , evim, herşeye rağmen çok sevdiğim eşim bir yandan bitmek bilmeyen kavgalar, sorunlar onun ilgisizliği,aşırı kıskançlığı,baskısı, günden güne iyice değişmesi,eve bakmaması ve sonunda ihanet !zaten bunu öğrenince yıkılmıştım olamaz dı böyle birşey bana göre ve evliliğin ilk yıllarında böyle birşey başıma gelmişti sorunu hep kendimde aradım neydi bulamadığı ama anladım ki sorun aldatılan da olmuyor aldatan kendini aldatıyor ve onun karaktersizliğinden kaynaklanıyor bu durum, çok ciddi bir depresyon yaşadım ihanetini bir türlü kabullenemedim defalarca ayrılmaya kalktık olmadı kıyamadım evime,kızıma ve ona her günüm ağlamakla geçiyordu ben affedemeden o yeni yeni maceralar yaşamaya başlamıştı maddi durumu iyiye gittikçe onun maceraları artıyordu biri bitti diğeri başladı ben onu gözümden sakınırken o neler yaşıyordu ve eve hiç bakmıyordu kavgalar sorunlar derken öyle bir duruma geldik ki hayatımız herşey bitti bizde. Boşanmayayım kızım var evimi seviyorum diye çabaladıkça olmadı olmadı ailem her ne kadar destek olsa da kucağımda bir çocukla baba evine dönmeyi hiç istemiyordum çok mücadele ettim kızım 5 yaşına gelmişti artık, bir de tehditleriyle yaşadım gidersem çocuğu asla göremessin kanunda neymiş diye. Neyse artık büyümüştü kızım almak istese de alamazdı benden koparamazdı kızımı sabahlara kadar eve gelmiyordu son anda eve hiç bakmaz olmuştu annemler sürekli destek oluyordu ve son kavgamız oldu karar verdim boşanmaya 1 ay içinde eşyalarımı topladım alabildiklerimi aldım, kalanlar kaldı geldim baba evine davayı açtım kızımın velayeti bana verildi 3-4 davada boşandık boşandık ama gerçekten çok zordu bu durum mahkeme de yıkılıp düşmemek için çok zor dayandım ve sonunda herşey bitmişti bitti gitti ayrılalı 3 yıl oldu ayrılığın birçok acısını yaşadım çok sevmiştim ama karşımdaki layık değilmiş sevgime maalesef.
Ayrıldıktan sonra biraz bilgisayar muhasebe kursu falan derken kendimi geliştirdim işe girdim çalışmaya başladım ofis içerisinde. Yaşadığım acıları daha çabuk atlatırım dedim kızıma annem baktı bu arada fakat talihsizlik mi bu bilmiyorum nedir girdiğim işyerlerinde muhakkak bir rahatsız eden patronla karşılaştım değişik teklifler bunları ailem bilmedi hiçbir zaman annemden başka hiç kimse yine mi çıktın işten evet yine çıktım dedim anlatsan zaten anlayamazlardı kötü sonuçlanırdı şimdi yine evdeyim düzgün bir iş arıyorum ve bir yerden haber bekliyorum büyük bir firma umarım olur o kadar bıktım ki yeni başlangıçlar yapmaktan ama yine de o gücü hissediyorum içimde ve biliyorum ki Allah kullarına dayanamıyacağı yükü yüklemezmiş umut ediyorum ki güzel günler gelicek umutlarım,gücüm tükenmedi Allahım benim ve tüm kullarının her isteğini gönlüne göre versin inşallah.Affedemediğim onu da affettim affettim sonunda tüm yaşattıklarına rağmen ve biliyorum ki hayat acısıyla tatlısıyla var o kadar mutsuzluğu yaşamasaydım mutluluğu nerden bilebilrdim ki artık adımlarımı daha dikkatli atıyorum ve mutluluğu arıyorum..........................................................