- Katılım
- 30 Aralık 2009
- Mesajlar
- 142
- Reaksiyon puanı
- 2
- Puanları
- 0
Dramatikleştirerek anlatmak istemiyorum hayatımı,o kadar çok karanlık
yazılar yazdım ki zamanında yazılarım buram buram tütün ve gözyaşı kokar .
26 yaşında kimilerine göre vahim bir medeni durumum var : Bekarım.
Çocukluğumda evlenmeyeceğim ve yazar olacağım dermişim bu hayalime
yaklaşıyorum sanırım yazar olabilmek değilse bile evlenmeme konusunda
istikrarlıyım. Kitaplardan kendime bir sığınak yapar cümlelerin arasında
kaybolurdum çocukluğumda bile,insanların dünyası acıtıyordu beni,bana her
"yabani" deyişlerinde daha çok sığındım kitaplarıma ve benim artık güvenli
bir kabuğum vardı.Susmak daha kolaydı ya da öyle olduğunu sanıyordum
konuşursam gülerlerdi,hata yapardım,susmak güvenliydi komik duruma
düşmemi engelliyordu.Bunları ilkokul öğretmenimden öğrendim o her yanlış
yaptığımda "küçük ellerime" vurdu ben sustum,çocuktum güldüm,bağırdım,
o güldüm bağırdım diye annemin özenle taradığı sarı saçlarımı çekti ben yine
sustum.Hata yapmamalıydım,gülmemeliydim,konuşmamalıydım
"Susmalıydım". Bende SUSTUM.İlkokul öğretmenimden yadigar SF
bana,sustukça biriktirdim arkasından panik atak geldi,liseyi
bıraktım,kitaplara daha çok sığındım,bir sene boyunca hiç dışarı çıkmadan
yaşanır mı ? yaşadım. Gözümün önünde hep bir sahne vardır büyük bir
dağın en tepesine çıkmışım boğazım yırtılana kadar bağırıp
ağlıyorum,küfürse küfür isyansa isyan yaşadığım herşeye,ne rahatlatıcı
olurdu.Ben düştükçe yeniden kalktım,üstümü başımı temizledim,elimin
tersiyle gözyaşımı sildim baktım yüzümde kocaman bir gülümseme bu kadar
çabuk atlatılır mı herşey ? atlattım ya da atlattığımı sandım.Yaşadığım acılar
için minnettarım herkese "yaşanmışlık mühürlerim " var gözlerimde,"senin
gözlerine bakınca neden hüzünleniyorum" diyenlere "gözlerimde yaşanmışlık
mühürü var" diyorum.Yaşım ne ki daha ne yaşanmışlığı ! yemekten
kanattığım küçücük tırnaklarımla kendi başıma geldim bu zamana kadar.
Puff dramatize etmeyecektim değil mi ? yine kaptırdım kendimi.Telkinlerim
ve ben mutluyuz şu sıralar,daha az yüzüm kızarıyor ve daha çok
cesaretliyim,en önemlisi kendime çok güveniyorum artık.Tesadüflere
inanmam bu siteyi bulmamda bir tesadüf değildi,yaşadıklarımdan sonra
"hediye" olarak verildi."Yeni bir hayatım" olacak artık .actionsmile
yazılar yazdım ki zamanında yazılarım buram buram tütün ve gözyaşı kokar .
26 yaşında kimilerine göre vahim bir medeni durumum var : Bekarım.
Çocukluğumda evlenmeyeceğim ve yazar olacağım dermişim bu hayalime
yaklaşıyorum sanırım yazar olabilmek değilse bile evlenmeme konusunda
istikrarlıyım. Kitaplardan kendime bir sığınak yapar cümlelerin arasında
kaybolurdum çocukluğumda bile,insanların dünyası acıtıyordu beni,bana her
"yabani" deyişlerinde daha çok sığındım kitaplarıma ve benim artık güvenli
bir kabuğum vardı.Susmak daha kolaydı ya da öyle olduğunu sanıyordum
konuşursam gülerlerdi,hata yapardım,susmak güvenliydi komik duruma
düşmemi engelliyordu.Bunları ilkokul öğretmenimden öğrendim o her yanlış
yaptığımda "küçük ellerime" vurdu ben sustum,çocuktum güldüm,bağırdım,
o güldüm bağırdım diye annemin özenle taradığı sarı saçlarımı çekti ben yine
sustum.Hata yapmamalıydım,gülmemeliydim,konuşmamalıydım
"Susmalıydım". Bende SUSTUM.İlkokul öğretmenimden yadigar SF
bana,sustukça biriktirdim arkasından panik atak geldi,liseyi
bıraktım,kitaplara daha çok sığındım,bir sene boyunca hiç dışarı çıkmadan
yaşanır mı ? yaşadım. Gözümün önünde hep bir sahne vardır büyük bir
dağın en tepesine çıkmışım boğazım yırtılana kadar bağırıp
ağlıyorum,küfürse küfür isyansa isyan yaşadığım herşeye,ne rahatlatıcı
olurdu.Ben düştükçe yeniden kalktım,üstümü başımı temizledim,elimin
tersiyle gözyaşımı sildim baktım yüzümde kocaman bir gülümseme bu kadar
çabuk atlatılır mı herşey ? atlattım ya da atlattığımı sandım.Yaşadığım acılar
için minnettarım herkese "yaşanmışlık mühürlerim " var gözlerimde,"senin
gözlerine bakınca neden hüzünleniyorum" diyenlere "gözlerimde yaşanmışlık
mühürü var" diyorum.Yaşım ne ki daha ne yaşanmışlığı ! yemekten
kanattığım küçücük tırnaklarımla kendi başıma geldim bu zamana kadar.
Puff dramatize etmeyecektim değil mi ? yine kaptırdım kendimi.Telkinlerim
ve ben mutluyuz şu sıralar,daha az yüzüm kızarıyor ve daha çok
cesaretliyim,en önemlisi kendime çok güveniyorum artık.Tesadüflere
inanmam bu siteyi bulmamda bir tesadüf değildi,yaşadıklarımdan sonra
"hediye" olarak verildi."Yeni bir hayatım" olacak artık .actionsmile
