- Katılım
- 15 Haziran 2007
- Mesajlar
- 128
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
- Yaş
- 48
Bir sorum var...Çok merak ediyorum...
Evlilikte eşlerin birbirlerine karşı davranışları nasıl olmalı... (neden soruyorum biraz daha açayım, zira kafayı yemek üzereyim)
Örneğin; Eşim eve gelip gelmeyeceğini bildirmez... Nerede olduğunu sormak için aradığımda da hesap sorduğumu düşünüp, bazen telefonu suratıma kapatır, bazen de açmaz, telefonu tamamen kapatır ... Ben evde öyle dut gibi kalırım....
Ne yapacağını, planlarını programlarını hiç bilmem...çünkü söylemez... Hatta bir kaç kez şöyle oldu.. Eve gelmeyince akşamın bir vakti arıyorum, telefonu açıyor; BEN FRANSADAYIM.. veya Antalya'dayım diyor.... yani dünyanın bi ucuna gidiyor ama benim haberim yok.... Önceki gece yine aynı şekilde aradım... biraz geç geleceğini söyledi, ama gelmedi ertesi akşam geldi eve (yani dün akşam)... çok sakin bir şekilde sordum neredeydin diye... Arkadaşının yatında yemek yemişler, içmişler...vs... alkollü olduğu için araba kullanmamak için eve gelememiş... Bu arada ben 4 gibi aradığımda (sabaha karşı) kapattı yine telefonu..... Herşeyi normalmiş gibi anlatıyor...onun eve gelmemesi... aramaması...haber vermemesi o kadar normal ki... soru sorduğumda beni hastalıklı olarak görüyor....beynim küçükmüş benim... hakkım yokmuş sormaya.... GERÇEKTEN YOK MU YA?... Ben böyleyim diyor...Haber vermem....Ancak geleceğim zaman eğer havalimanından beni alman gerekiyorsa o zaman haber veririm geleceğimi....Aksi takdirde seni alakadar etmez diyor.... Yaptıkları normal mi...Evlilik bu mudur?
O'nun bütün bu yaptıklarının karşılığında, benim suçum çalışmak, birşeylerle uğraşmak, biraz olsun para kazanmak istemem....BUnu dünyanın en ağır suçu gibi hissettiriyor bana.... Böyle hissetmemem lazım ama... Kendimi bazen suçlu hissediyorum...Neden böyle hissediyorum?... gel-gitler yaşıyorum sürekli...
Bütün çabalarıma rağmen, alttan almalarıma rağmen, hiç düzelmedi... Herşeyi denedim, her yolu....Sormadım uzun bir süre neredesin diye?... Sormayınca koptuk iyice... Sorduğmda kavgalar büyüdü... Yollar tükendi artık.... Ya bu şekilde kabullenip evliliğe devam edicem....! Ya da boşanacağım...
Benim iyi yönlerim yok mu hiç diyorum?... hep kötümüyüm ben... güzel bir söz duyamayacakmıyım senin ağzından diyorum.... Beynini geliştirirsen belki! diyor.... Düşünüyorum kuş beyinlimiyim acaba ya....
Boşanma kararımı söyledim dün akşam... (daha öncede defalarca söyledim ama bir kulağından giriyor diğerinden çıkıyor)
söyledim söylemesine de... Dün akşam sakinken, sabah evde terör esti yine...Ciddiyetin farkına vardı sanırım ve yediremiyor kendine boşanmak istememi...
Şimdi soruyorum size... Evlilik böyle birşey midir?... Ben kendimi neden suçlu hissediyorum?...Çok şey mi bekliyorum evlilikten?... Kararlarımda neden gel-gitler yaşıyorum.... Fedakarlık onun başına buyruk yaşamasına izin vermek demek mi oluyor?.... Evlilikte iki kişinin birbirine sorumluluğu yok mudur....?
Buraya artık güzel şeyler yazmak istiyorum ya...Sorunlardan usandım... ağla
Evlilikte eşlerin birbirlerine karşı davranışları nasıl olmalı... (neden soruyorum biraz daha açayım, zira kafayı yemek üzereyim)
Örneğin; Eşim eve gelip gelmeyeceğini bildirmez... Nerede olduğunu sormak için aradığımda da hesap sorduğumu düşünüp, bazen telefonu suratıma kapatır, bazen de açmaz, telefonu tamamen kapatır ... Ben evde öyle dut gibi kalırım....
Ne yapacağını, planlarını programlarını hiç bilmem...çünkü söylemez... Hatta bir kaç kez şöyle oldu.. Eve gelmeyince akşamın bir vakti arıyorum, telefonu açıyor; BEN FRANSADAYIM.. veya Antalya'dayım diyor.... yani dünyanın bi ucuna gidiyor ama benim haberim yok.... Önceki gece yine aynı şekilde aradım... biraz geç geleceğini söyledi, ama gelmedi ertesi akşam geldi eve (yani dün akşam)... çok sakin bir şekilde sordum neredeydin diye... Arkadaşının yatında yemek yemişler, içmişler...vs... alkollü olduğu için araba kullanmamak için eve gelememiş... Bu arada ben 4 gibi aradığımda (sabaha karşı) kapattı yine telefonu..... Herşeyi normalmiş gibi anlatıyor...onun eve gelmemesi... aramaması...haber vermemesi o kadar normal ki... soru sorduğumda beni hastalıklı olarak görüyor....beynim küçükmüş benim... hakkım yokmuş sormaya.... GERÇEKTEN YOK MU YA?... Ben böyleyim diyor...Haber vermem....Ancak geleceğim zaman eğer havalimanından beni alman gerekiyorsa o zaman haber veririm geleceğimi....Aksi takdirde seni alakadar etmez diyor.... Yaptıkları normal mi...Evlilik bu mudur?
O'nun bütün bu yaptıklarının karşılığında, benim suçum çalışmak, birşeylerle uğraşmak, biraz olsun para kazanmak istemem....BUnu dünyanın en ağır suçu gibi hissettiriyor bana.... Böyle hissetmemem lazım ama... Kendimi bazen suçlu hissediyorum...Neden böyle hissediyorum?... gel-gitler yaşıyorum sürekli...
Bütün çabalarıma rağmen, alttan almalarıma rağmen, hiç düzelmedi... Herşeyi denedim, her yolu....Sormadım uzun bir süre neredesin diye?... Sormayınca koptuk iyice... Sorduğmda kavgalar büyüdü... Yollar tükendi artık.... Ya bu şekilde kabullenip evliliğe devam edicem....! Ya da boşanacağım...
Benim iyi yönlerim yok mu hiç diyorum?... hep kötümüyüm ben... güzel bir söz duyamayacakmıyım senin ağzından diyorum.... Beynini geliştirirsen belki! diyor.... Düşünüyorum kuş beyinlimiyim acaba ya....
Boşanma kararımı söyledim dün akşam... (daha öncede defalarca söyledim ama bir kulağından giriyor diğerinden çıkıyor)
söyledim söylemesine de... Dün akşam sakinken, sabah evde terör esti yine...Ciddiyetin farkına vardı sanırım ve yediremiyor kendine boşanmak istememi...
Şimdi soruyorum size... Evlilik böyle birşey midir?... Ben kendimi neden suçlu hissediyorum?...Çok şey mi bekliyorum evlilikten?... Kararlarımda neden gel-gitler yaşıyorum.... Fedakarlık onun başına buyruk yaşamasına izin vermek demek mi oluyor?.... Evlilikte iki kişinin birbirine sorumluluğu yok mudur....?
Buraya artık güzel şeyler yazmak istiyorum ya...Sorunlardan usandım... ağla
