Senelerdir benim gozlerimde gordugum tek sey huzun ve aci idi. Hatta kursa giderken sinifta tanistigim biri, ilk tanistigimiz esna da, o an aklindan gecen "Seni bu kadar uzen sey ne, seni kim bu kadar uzdu" olmus. Cok sonra anlatmisti. Uc aydir telkinleri dinliyorum, gozlerimde artik aci ve huzun yok. Mutlu bakiyorlar)
bugün aklıma geldi birden ve yeniden bakmak istedim, kimseler yokmuş evet ben dinlediğim dönemde de hem daha canlı ve parlak geliyordu gözlerim hem de göz temasım kuvvetlenmişti. insanlar bana daha yakın davranıyordu ve dikkatli bakıyordu. Zaten çok bir çekingenliğim yoktu, zamanla olan da gitti ya da büyüdük Bugün bunu hatırladım ve yılların verdiği gözlerimdeki o yorgunluğu yeniden atmak için geldim 