- Katılım
- 27 Aralık 2008
- Mesajlar
- 432,578
- Reaksiyon puanı
- 0
- Puanları
- 0
Nilüfer Hacıbekiroğlu nun Doğum Hikayesi
Benim en mutlu günlerimden biri 12 Mayıs canım kızımın doğduğu gün. Hamileliğim boyunca pek fazla sıkıntı çekmedim. Sadece son aylarımda tüm vücudumda belirtisi olmayan bir kaşıntı oldu 2 ay boyunca. Artık bebeğimi elime almak istiyordum. Ve kızımı göreceğimiz gün yaklaştı. Normal doğumu çok istiyordum. Ve merak ediyordum. Gerçi hamileliğimde çok bilgi almıştım. Bu ilk doğumum olduğundan mı nedir heyecanlıydım. Son günlerimde sancım yavaş yavaş başlamıştı. Ama muayenemde öyle bir korku yaşadım. Bu sanırım doğum stresiydi. Ve bu korku beni normal doğumdan vazgeçirdi. Bebeğimi istiyordum ama normal doğumdan vazgeçtim. Suyum geliyordu ara ara. Ama normal doğumdan vazgeçtiğim için doktorumu aradım. Muayenede korktuğumu ve sezaryen yapmak istediğimi söyledim. Bu korku benim devamlı doğum anına kadar titrememe sebep oldu. Sırf bacaklarım titriyordu. Doktorum, olur dedi. Ne zaman geleyim? dedim. Yarın deyince ben şok oldum. Çünkü ben birkaç gün daha beklerim diye düşünürken.(39 haftam bitiyordu.) Yarın bebeğimi kucağıma alma düşüncesi çok heyecanlandırmıştı; beni. Tamam dedim doktora.Etrafımdakiler çok nasihat verdiler sezaryen istediğim için. Nerdeyse normal doğur diye baskı yapacaklardı. Öyle kafama sokmuşum ki sezaryeni kimse vazgeçiremedi beni. O akşam annem bende kaldı. Ben sabaha kadar uyuyamadım. Devamlı uyandım. Doktorum sabah 8'de burada ol. demişti. Sabah 6 oldu ben saat geçsin diye devamlı saate bakıyordum ama geçmiyordu. 6:30'da hemen herkesi kaldırdım. Eşimi, annemi... Annem vazgeçmem için uğraştı başaramadı. Beni sezaryenden vazgeçiremedi. Ablamları hazırlanıp hastaneye gelmeleri için aradık. Ablam da normal doğurduğu için hala beni vazgeçirtmeye çalışıyordu. Koymuştum kafama bir kere. Vazgeçmedim.Çantamı alıp yola çıktık. Hastaneye vardık. Hala bacaklarım titriyordu. Çok heyecanlıydım. Sonunda uzun bir beklemeden sonra doğuma aldılar.1 saatlik bir operasyondan sonra saat sabah 11'de canım kızım doğdu. 12 mayıs 2007. İsmini Miray koyduk.Çok güzel bir kızım var. Hala benim olduğuna inanamıyorum. Hayal gibi. Allah herkese bu duyguyu tattırsın. Bize de böyle güzel varlıklar verdiği için şükürler olsun.
Kaynak: Bebek
Benim en mutlu günlerimden biri 12 Mayıs canım kızımın doğduğu gün. Hamileliğim boyunca pek fazla sıkıntı çekmedim. Sadece son aylarımda tüm vücudumda belirtisi olmayan bir kaşıntı oldu 2 ay boyunca. Artık bebeğimi elime almak istiyordum. Ve kızımı göreceğimiz gün yaklaştı. Normal doğumu çok istiyordum. Ve merak ediyordum. Gerçi hamileliğimde çok bilgi almıştım. Bu ilk doğumum olduğundan mı nedir heyecanlıydım. Son günlerimde sancım yavaş yavaş başlamıştı. Ama muayenemde öyle bir korku yaşadım. Bu sanırım doğum stresiydi. Ve bu korku beni normal doğumdan vazgeçirdi. Bebeğimi istiyordum ama normal doğumdan vazgeçtim. Suyum geliyordu ara ara. Ama normal doğumdan vazgeçtiğim için doktorumu aradım. Muayenede korktuğumu ve sezaryen yapmak istediğimi söyledim. Bu korku benim devamlı doğum anına kadar titrememe sebep oldu. Sırf bacaklarım titriyordu. Doktorum, olur dedi. Ne zaman geleyim? dedim. Yarın deyince ben şok oldum. Çünkü ben birkaç gün daha beklerim diye düşünürken.(39 haftam bitiyordu.) Yarın bebeğimi kucağıma alma düşüncesi çok heyecanlandırmıştı; beni. Tamam dedim doktora.Etrafımdakiler çok nasihat verdiler sezaryen istediğim için. Nerdeyse normal doğur diye baskı yapacaklardı. Öyle kafama sokmuşum ki sezaryeni kimse vazgeçiremedi beni. O akşam annem bende kaldı. Ben sabaha kadar uyuyamadım. Devamlı uyandım. Doktorum sabah 8'de burada ol. demişti. Sabah 6 oldu ben saat geçsin diye devamlı saate bakıyordum ama geçmiyordu. 6:30'da hemen herkesi kaldırdım. Eşimi, annemi... Annem vazgeçmem için uğraştı başaramadı. Beni sezaryenden vazgeçiremedi. Ablamları hazırlanıp hastaneye gelmeleri için aradık. Ablam da normal doğurduğu için hala beni vazgeçirtmeye çalışıyordu. Koymuştum kafama bir kere. Vazgeçmedim.Çantamı alıp yola çıktık. Hastaneye vardık. Hala bacaklarım titriyordu. Çok heyecanlıydım. Sonunda uzun bir beklemeden sonra doğuma aldılar.1 saatlik bir operasyondan sonra saat sabah 11'de canım kızım doğdu. 12 mayıs 2007. İsmini Miray koyduk.Çok güzel bir kızım var. Hala benim olduğuna inanamıyorum. Hayal gibi. Allah herkese bu duyguyu tattırsın. Bize de böyle güzel varlıklar verdiği için şükürler olsun.
Kaynak: Bebek