Biri duysun çığlıklarımı artık.. 2 senelik ilişkim 2 sene önce bitti ve eski kız arkadaşım 2 senedir biriyle beraber. Hayatımda onsuz geçen bu 2 yılda çok şeyler değişti geliştim kendimi geliştirdim. Berbat bir geçmişim vardı ama İnanılmaz başarılarım elde ettim. Utandığım çekindiğim yapamam dediğim bir çok şeyi başardımn. ama .. ama.. amalar işte ..... 
hala aklımdan çıkmıyor. Onun sevgilisi olmasından nefret ediyorum. Ona birinin dokunmasından nefret ediyorum. Büyük bir öfke kaplıyor hayatımı.. Berbat hissediyorum.. Başardığım herşeye sırtımı dönüyorum.. Başarısızlıklar kaplıyor her tarafımı.. Artık bir çözüm üretemiyorum arkadaşlar.. Psikologada gittim, psikatriye de gittim ilaçta uzun zaman boyunca ilaçta kullandım. Bilinçaltı, kişisel gelişim, telkin hepsii kurcaladım arastırdım. olmuyor olmuyor olmuyor. yine soğuyorum hayattan. öfke bedenimi ele geçiriyor. bütün kaslarımı anında sıkıyor. uykum gelince strese giriyorum. herşeyden nefret ediyorum. Lanet olsun.. Elimden hiç birşey gelmiyo.. Değiştiremeyeceğim durumları kabullenemiyorum. Ne istediğimi biliyorum ama peşinden gitmiyorum.. En çok sevdiğim becerilerime bile sırt dönmeye başladım.. Ailem dağıldı nerdeyse.. Doğup büyüdüğüm çocukluğumun en güzel zamanları geçtiği şehirde sırf onunla sevgilisiyle karşılaşmayayım diye gitmiyorum ve şimdi o şehirden de nefret ediyorum... Bunları söylüyorum söze çığlıklarımı duysun biri diye başladım ama duymayacak kimse 2 kisi ya cevap verecek ya vermeyecek ve yine boğulacağım zihnimin içinde.. Ben zihnimdeki bu canavarla yaşamaktan çok yoruldum artık..
hala aklımdan çıkmıyor. Onun sevgilisi olmasından nefret ediyorum. Ona birinin dokunmasından nefret ediyorum. Büyük bir öfke kaplıyor hayatımı.. Berbat hissediyorum.. Başardığım herşeye sırtımı dönüyorum.. Başarısızlıklar kaplıyor her tarafımı.. Artık bir çözüm üretemiyorum arkadaşlar.. Psikologada gittim, psikatriye de gittim ilaçta uzun zaman boyunca ilaçta kullandım. Bilinçaltı, kişisel gelişim, telkin hepsii kurcaladım arastırdım. olmuyor olmuyor olmuyor. yine soğuyorum hayattan. öfke bedenimi ele geçiriyor. bütün kaslarımı anında sıkıyor. uykum gelince strese giriyorum. herşeyden nefret ediyorum. Lanet olsun.. Elimden hiç birşey gelmiyo.. Değiştiremeyeceğim durumları kabullenemiyorum. Ne istediğimi biliyorum ama peşinden gitmiyorum.. En çok sevdiğim becerilerime bile sırt dönmeye başladım.. Ailem dağıldı nerdeyse.. Doğup büyüdüğüm çocukluğumun en güzel zamanları geçtiği şehirde sırf onunla sevgilisiyle karşılaşmayayım diye gitmiyorum ve şimdi o şehirden de nefret ediyorum... Bunları söylüyorum söze çığlıklarımı duysun biri diye başladım ama duymayacak kimse 2 kisi ya cevap verecek ya vermeyecek ve yine boğulacağım zihnimin içinde.. Ben zihnimdeki bu canavarla yaşamaktan çok yoruldum artık..
