Merhabalar sevgili arkadaşlar. Ben 6 yaşına kadar kekelemeden konuşan bir bireydim. 1999 depreminde gözümün önünde yıkılan evimizi vede balkondan bedeninin yarısı sarkan yiğenimi görünce kekemelik sürecim başladı. Kimse yanlış anlamasın bu durumdan hiçte şikayetçi değilim. Arkadaşlarım bana daha çok sempati kattığını söylüyor. Bi kısmıda dalga geçip söylediklerimi tekrarlıyor. Çocukluk zamanımda dalga geçenlere karşı bi tepki veremeden ağlayarak annemin yanına giderdim. Oda "büyüyünce geçicek oğlum üzülme" derdi. Ben kekemelikten kurtulmak için neredeyse her yolu denedim. Ama enen önemlisi Beyinde bitiyor arkadaşlar. Siz mi daha güçlüsünüz? beyniniz mi?. Beyninizi kontrol edip ona kekeme olmadığınızı , bir sonraki cümlede asla ve asla kekelemeyeceğinizi , arkadaş ortamında rahatça konuşabileceğinizi öğretmeniz lazım. Beyniniz bunu öğrenirse kesinlikle bir sonraki cümleye hevesle başlayacaksınız. Dediğim gibi bende bir kekemeydim. Ama artık çok şükür beynime söz geçirebildim. Ve kekelemiyorum. Sıkmayın kendinizi arkadaşlar konuşmak için acele etmeyin , karşınızdaki sizin konuşmanızdan sıkılmaz. Kendinizi bu yönde demorolize edin. Siz saatlerce konuşun kekeleyin takılın ama pes etmeyin. Sonunda haklı olduğumu anlayacaksınız. Teşekkür ediyorum. Başarılı olucağınızdanda adım gibi eminim. Enes
